Bijna alle aangrenzende landen van Rwanda had ik reeds bezocht. xc9en ontbrak nog: Burundi. Een land, nog kleiner dan Rwanda, maar met evenveel ethnische spanningen en een bijna evenzo gruwelijke geschiedenis van ethnische onderdrukking en massamoorden. Vreemd genoeg is Burundi een onbekend land bij de meeste mensen. Dit komt voornamelijke vanwege haar geringe grootte, gebrek aan grondstoffen en nietszeggende rol op het internationale toneel.

De recente geschiedenis van Burundi is bijna even bloederig als die van Rwanda, en vormt bijna een spiegel als die van haar noordelijke buurland. Ook in Burundi waren de Hutux92s en Tutsix92s niet altijd even vriendelijk tegen elkaar en dachten ze met geweren, stokken en machetes verandering te brengen in de status quo. Ik moet eerlijk zeggen dat ook ik totaal niet op de hoogte was van wat zich daar allemaal heeft afgespeeld, maar de gruwelijke details werden me al snel duidelijk.

De hoofdstad van Burundi, Bujambura ligt aan het langste meer van Afrika, Tangyanika, aan de voet van de rift valey gebergte dat Rwanda en het noorden van Burundi bedekt. Bij mijn eerste wandeling door de stad vroeg ik me af waarom mensen hun armen in hun t-shirt en overhemd zouden verbergen. Binnen een half uur zag ik namelijk al minstens negen mensen met een losbungelende mouw. Al snel begreep ik dat dit geen verborgen armen waren, noch normale arm-amputaties. Dit waren machete gerelateerde amputaties van ledematen die niet geheel vrijwillig waren afgezet. Ook hier in Burundi bleek dat de bevolking de moordlustige kant van hun ziel had gezien. x91Helaasx92 was alles net iets minder erg dan Rwanda en bleef Burundi daardoor in de eeuwige schaduw staan van haar noordelijke buurland Rwanda. Alle aandacht en internationale giften na x9294 gingen naar Rwanda en ook al bleef het nog lang onrustig in Burundi, het zou nooit de media aandacht krijgen die Rwanda kreeg. Rwanda kwam er bovenop en bijzonder goed en snel zelfs, Burundi echter lijkt achter te blijven in vele opzichten.

In Burundi wonen ook veel Batwa en ook hier heb ik weer vele dorpjes bezocht en schitterende foto’s kunnen maken van deze mooie mensen. Hun levensomstandigheden liggen zoals altijd nog weer een stapje lager dan de rest van de bevolking. Over het algemeen is de bevolking is uiterst vriendelijk en samen met Rwanda en Uganda zijn het de meest gastvrije mensen die ik ontmoet heb. Het lijkt soms wel of post-conflict landen soms nog gastvrijer zijn dan landen die geen conflicten hebben gekend. Misschien hebben ze wel de gedachte iets goed te moeten maken. Er zit zoveel potentie in dit land, ook voor toerisme en het zou doodzonde zijn als Burundi in de schaduw zou blijven staan van Rwanda of van welk ander afrikaans land dan ook. Wil je eens naar Afrika en geen andere buitenlanders zien? Ga naar Burundi!

Bijna alle aangrenzende landen van Rwanda had ik reeds bezocht. xc9en ontbrak nog: Burundi. Een land, nog kleiner dan Rwanda, met evenveel ethnische spanningen en een bijna evenzo gruwelijke geschiedenis van ethnische onderdrukking en massamoorden. Vreemd genoeg is Burundi een onbekend land bij de meeste mensen. Dit komt voornamelijke vanwege haar geringe grootte, gebrek aan grondstoffen en nietszeggende rol op het internationale toneel.

De recente geschiedenis van Burundi is bijna even bloederig als die van Rwanda, en vormt bijna een spiegel als die van haar noordelijke buurland. Ook in Burundi waren de Hutux92s en Tutsix92s niet altijd even vriendelijk tegen elkaar en dachten ze met geweren, stokken en machetes verandering te brengen in de status quo. Ik moet eerlijk zeggen dat ook ik totaal niet op de hoogte was van wat zich daar allemaal heeft afgespeeld, maar de gruwelijke details werden me al snel duidelijk.

De hoofdstad van Burundi, Bujambura ligt aan het langste meer van Afrika, Tangyanika, aan de voet van de rift valey gebergte dat het Rwanda en het noorden van Burundi bedekt. Bij mijn eerste wandeling door de stad vroeg ik me af waarom mensen hun armen in hun t-shirt en overhemd zouden verbergen. Binnen een half uur zag ik namelijk al minstens negen mensen met een losbungelende mouw. Al snel begreep ik dat dit geen verborgen armen waren, noch normale arm-amputaties. Dit waren machete gerelateerde amputaties van ledematen die niet geheel vrijwillig waren afgezet. Ook hier in Burundi bleek dat de bevolking de moordlustige kant van hun ziel hadden gezien. x91Helaasx92 was alles net iets minder erg dan Rwanda en bleef Burundi daardoor in de eeuwige schaduw staan van haar noordelijke buurland Rwanda. Alle aandacht en internationale giften na x9294 gingen naar Rwanda en ook al bleef het nog lang onrustig in Burundi, het zou nooit de media aandacht krijgen die Rwanda kreeg. Rwanda kwam er bovenop en bijzonder goed en snel zelfs, Burundi echter lijkt achter te blijven in vele opzichten.

In Burundi wonen ook veel Batwa en ook hier heb ik weer vele dorpjes bezocht en schitterende foto’s kunnen maken van deze mooie mensen. De bevolking is uiterst vriendelijk en samen met Rwanda en Uganda zijn het de meest gastvrije mensen die ik ontmoet heb. Er zit zoveel potentie in dit land ook voor toerisme en het zou doodzonde zijn als Burundi in de schaduw zou blijven staan van Rwanda of van welk ander afrikaans land dan ook. Wil je eens naar Afrika en geen andere buitenlanders zien? Ga naar Burundi!

De marathon afgelopen zondag was echt iets wat ik niet had willen missen. Er heerste een hele ontspannen en gezellige sfeer met meer dan 2300 deelnemers uit veel Afrikaanse landen en ook daarbuiten. Om 8:20 begon ik met rennen samen met 4 andere vrienden vanuit het nationale Amahorro stadion in Kigali. De start ging goed, maar al snel bleek dat de afrikaantjes iets meer pit hadden dan ik. Na 5 km moest ik de drie snelste van mijn vrienden ook laten gaan en nummero 4 was al eerder achtergebleven. Toen begon mijn fysieke en geestelijke strijd eigenlijk pas. Alleen lopen zorgt ervoor dat je gewoon je eigen tempo houdt, maar maakt het psygisch ook een stuk zwaarder. Het parcours was niet zo erg als verwacht, maar toch maken de heuvels in het parcours je het ook niet makkelijk. De watervoorziening was subliem en ook waren de natte sponzen een goede verfrissing.

Halverwege moest ik toch enkele stukjes lopen om energie te besparen voor de eindsprint naar het stadion. Gelukkig had ik af en toe nog wat gezelschap van andere renners die even hetzelfde tempo liepen. Hoe dichter bij de finish ik kwam hoe meer mensen ik weer begon in te halen. Waarschijnlijk was de spreiding van mijn energie iets beter dan veel mensen die zich na 15 km flink tegenkwamen. Mijn kuiten brandden, maar ik vond het een heerlijk gevoel. Op 20km zette ik nog even aan en in het stadion met bijna 4000 toeschouwers maakte ik nog mijn laatste sprintje. Met een tijd van net iets meer dan 2 uur kon ik behoorlijk tevreden zijn, maar toch was ik enigszins teleurgesteld dat ik niet onder de 2 uur zat. Achteraf denk ik dat voor 4 dagen training en de afrikaanse omstandigheden is niet mag mopperen en terug mag kijken op een geslaagde eerste halve marathon. Als ik de kans krijg zou ik het zo volgend jaar weer doen!

Coming Sunday 13th of May the Marathon of Kigali will be held here in the capital of Rwanda. Ix92m going to run the half marathon and the T-shirt I will be wearing says:

Je cours pour la promotion des droits des autochtones BATWA du Rwanda

Mparanira uburenganzira bwx92ibanze bwx92 abasangwabutaka Bxb4ABATWA bo mu Rwanda

In English: x93I run for the promotion of the rights of the Indigenous Batwa of Rwandax94.

Through wearing this shirt I will try to get some attention and perhaps some media attention as well for the most vulnerable people of Rwanda and the continuous violation of their rights.

.

Have to endure some pain

So far the cramps are hurting big time, but I still have a couple of days to get into the perfect shape. The excitement will probably be bigger than the pains I have to endure. Luckily Ix92ve quite a lot of friends who participate as well, so if the hills and the heat drain me from my energy, Ix92m luckily not alone. I keep you informedx85

For more info on the marathon check: www.kigalimarathon.com

The new statutes are written and everyone including the Ministry of Justice (MINIJUS) agreed on the name change of CAURWA into COPORWA. CAURWA what stands for x91Communautxe9 des Autochtones Rwandaisx92 is a name that is no longer accepted by the Ministry of Justice since the word x91Autochtonesx92 refers to the Indigenous of Rwanda, the Batwa. Especially after the redrafting of the constitution in 2003 it is illegal to work on any ethnicity in specific in Rwanda. You can not even mention anymore there are Tutsi, Hutu and Batwa in Rwanda. This has to be put all in the context of what happened in 1994 when almost 800.000 people were slaughtered for being of a different ethnicity. The policy now is to deny and de-emphasise the x91ethnicitiesx92 of Rwanda and call them all x91Rwandesex92. It all seems very well-funded and reasonable, but in reality this policy has a negative effect on the Indigenous of Rwanda. These people who have been neglected already for centuries and have been at the bottom of the society deserve special attention and some affirmative action. The organisation of CAURWA is purely focusing on the rights of these indigenous and is aiming to improve their livelihood situation. CAURWAx92s permit is ending the end of this month and no extension is granted unless we change the name and remove all references in the statutes to indigenous and Batwa. This struggle for saving the references to the indigenous and Batwa is already going on for the last couple of years and the government of Rwanda turned out to be the strongest side. This leaves CAURWA with no other option then to change the name and remove the reference to indigenous and Batwa. The new name of the organisation is going to be COPORWA (Communautxe9 des Pottiers Rwandais). This means x91Organisation of Rwandese Pottersx92. The Batwa are famous for their potting skills and most Batwa practice these skills as a way of alternative income generation. Referring to potters however is not the same as referring to Indigenous or Batwa. From being a potter no special indigenous rights can be derived and also the term potters is imperfect since not all Batwa are potters. Being potters is not the original culture of the Batwa and it not completely resembles who the Batwa are. However without any extension of the legal permit to work as an NGO itx92s likely that CAURWA wonx92t be able to work at all on their target group. By changing its name it bends for the policy of the government of Rwanda, but will be still able to focus on the Batwa although they wonx92t be called like that anymore. The alternative income generation activities will focus on improving the potting skills of the Batwa and CAURWA even considers introducing machinery pottery skills to be able to compete with the import of plastic and aluminium pots from the east. CAURWA regrets of losing this struggle, but is still full of energy to continue the work they started and improve the livelihood of Rwandax92s most vulnerable people x91the pottersx92.

Rwanda is gorgeous. Friendly people, beautiful forests, mountains and lakes. A country that is pleasant for muzungus (foreigners) to stay. Sometimes however I wished these lakes were seas. Seas where I could go diving and marvel about the beauty that is hidden under this blue layer that is covering most of our planet. Sometimes I just wished Rwanda was an island in the Indian Ocean rather than a landlocked country in the hart of Africa. However since these geographical features are impossible to overcome the only thing I could do was making a trip myself to the Indian Ocean. I decided to visit a friend on Zanzibar, an island around 50 km from the shore of Tanzania. This trip was initially planned as a ten day holiday, but turned out to be a little longer then expected, mainly because the distances were much longer then I imagined before by just looking on the map. The following number of blogs will be about this roundtrip in East-Africa, a trip that was a combination of holiday and work which left me with loads of impressions, photos and new energy to finish my work here in Rwanda for the coming month.

Na de grens te zijn gepasseerd bij Rusumo merkte ik al direct grote verschillen tussen Rwanda en Tanzania. Overal in Rwanda zie je mensen, huizen en landbouwgronden. Er zijn maar weinig plekken waar geen mensen wonen en die niet verbouwd worden. Tanzania daarentegen leek wel compleet uitgestorven. Van de grens was het 27 kilometer naar het dichtstbijzijnde dorp. Een afstand die ik achterop de motor aflegde met 360 graden kijk op het Tanzaniaanse landschap. De weg was opmerkelijk goed en het was een plezierige rit ook al maakte ik me enigszins zorgen om mijn veiligheid. Zonder helm, korte broek en een t-shirtje met boven de 100 km/u downhill geeft een enorme kick, maar doet je tegelijkertijd goed beseffen dat het eerstvolgende ziekenhuis pas zox92n 240 kilomenter verderop is. Met een verkeerde stuurbeweging of een onopgemerkte bobbel of kuil in de weg kan de kick zo omslaan in een situatie die iets minder kicke is. Om echter bij deze zaken stil te blijven staan achterop een motor in Afrika is volkomen nutteloos en daarom genoot ik gewoon maar van het landschap om me heen. Het landschap langs die 27 kilometer was adembenemend, maar tegelijkertijd bijna beangstigend. In die 27 kilometer zou je in Rwanda al minstens 4 dorpen zijn gepasseerd en zou je huizen en mensen langs de volledige weg hebben gezien. In Tanzania echter zag ik in die 27 kilometer niemand. Geen huizen, geen mensen, niet eens landbouwgronden. 27 kilometer weg helemaal in een leeg verlaten land. Zou hier ooit wat gebeurt zijn waardoor iedereen is gevlucht? Het leek wel of alle huisjes en landbouwplotjes door een wervelwind waren meegenomen. Ik besefte echter nog niet dat deze 27 kilometer een betere reflectie was van de rest van Afrika dan wat ik tot nu toe gewend was in Rwanda. De komende tijd zou ik landschappen zien helemaal leeg van mensen, maar vol van natuurlijke schoonheid met af en toe een eenzame herder met zijn kudde geiten.

Wat al snel bleek was dat ik me ook enigszins verkeken had op de enorme afstanden en vele uren die ik moest afleggen om dit landschap te doorkruizen. Met 5 uur ben je in Rwanda van Kigali in elke uithoek van het land. Vaak zucht en kreun je als je 5 uur in de bus hebt gezeten als je helemaal uit Cyangugu komt.  In Tanzania ben je met 5 uur nog nergens. Je zit makkelijk 9 uur in de bus van de ene grote stad naar de andere grote stad. En een treinreis van 27 uur is ook niet uitzonderlijk. Ik kan je verzekeren dan na maximaal 5 uur in de bus te hebben gezeten in Rwanda de treinreis van 27 uur die ik maakte van Mwanza naar Dodoma behoorlijk afzien is. Gelukkig met een eigen eerste klas coupxe9 met twee bedden was het absoluut geen straf. Met een groot raam om het Tanzaniaanse landschap te bewonderen en te fotograferen kwam ik de tijd wel door. Er was een ober die me verzorgde van mijn eten in mijn coupxe9 en ook was een restauratiewagon waar ik eten en drinken kon halen. Je merkt dat de mensen hier met de beperkte middelen die ze hebben je toch een optimale service proberen te geven. Een geweldige ervaring.

On the second day I arrived in Mwanza. This city is situated on the south shore of lake Victoria. A few years ago Mwanza was the scene of a famous critical documentary x93Darwinx92s Nightmarex94 about the introduction of the Nile Perch (Lates niloticus) in Lake Victoria. This lake is the largest lake in Africa and the second largest in the world. Before the introduction of the Nile Perch there were numerous of cichlids and other tropical fishes living in the lake, but this changed drastically after the Nile Perch was introduced. This fish is a swimming pig. It is a huge fish that can reach more then a meter and will eat everything that it encounters, a true example of Darwinx92s x91survival of the fittestx92. It ate most of the cichlids and even its own offspring. After the genocide there was a boycott on the selling and buying of the perch in Rwanda. Stories go that human body parts were found in the stomachs of the caught Nile Perches. Since many corpses were floating down the Akagera River towards Lake Victoria the chance that human flesh was consumed by these fish was big. The documentary however is not focusing on that, but on the poverty of the people in the region, and on the enormous export market of the fish to western countries and its likeliness to finance wars in neighbouring countries of the Great Lake region.

What I encountered however in Mwanza was not the city I had in my mind from seeing the documentary. It was a busy and pleasant town with an interesting mix of Africans and Indians. I discovered no hostility in any way, didnx92t see any prostitute or glue sniffing child, the airport was clear of plane wrecks and quite some people were waiting for their domestic flights. As well the fish market seemed to be a well constructed area with many people selling and buying Tilapiax92s and Nile Perches. The documentary featured almost a war torn society with plane wreckers at the airport and glue sniffing children along the rail track. It showed some Russian pilots waiting for their Nile Perch to be loaded on their huge Russian cargo plane and they were killing the time with Tanzanian prostitutes in the meanwhile. Creepy town if you would believe the documentary and especially because the film assumes the money deriving from the Nile Perch business is funding the war in the neighbouring countries. The export markets are worth an estimated US$140 million to the three bordering countries of Lake Victoria (Tanzania, Kenya and Uganda) and are providing a major source of revenue for fisherfolk, processors and exporters. However I think itx92s not likely these revenues from the export are financing wars in neighbouring countries, first and foremost because Tanzania is not a failed state and itx92s not willing to jeopardize its image of x91most peacefulx92 country of East-Africa. And together with my own impressions and knowledge of how things work here in East-Africa I think that the documentary is slightly exaggerated.

The goal of my trip was to reach Zanzibar. It took me four days, over a distance of more than 2000 kilometres with more than 50 hours transport. But! It was worth it! Mieke, a friend of mine from Holland, was running a hotel here so the owners could take their holiday back in Belgium. The Hotel was so much more posh than I imagined. I expected almost a run-down youth hostel with dorm beds. The reality however after I found the hotel was totally different. x91The Zanzibar Palace Hotelx92 (www.zanzibarpalacehotel.com) was a beautiful hotel with and old Arabic interior. All beautifully decorated, but amazingly expensive. Luckily I didnx92t have to pay anything and spend five wonderful on this beautiful island in this beautiful hotel.

More to comex85

After Zanzibar I left to the Rwanda Tribunal in Arusha Tanzania. Here the trials are still going on of the main brains behind the genocide of 94. It was really interesting to be able to visit the real trial and see how everything was working in reality. You can see the whole courtroom during the trial, the judges, the prosecutor, the accused and the defence. Plus they have translation in four languages, so you can hear everything as well. Interesting to hear the stories of eyewitnesses on some cruel issuesx85

.

(Since it’s prohibited to take any pictures of the Tribunal, not inside and not outside, the pictures is taken from a longer distance)